Showing posts with label northeast. Show all posts
Showing posts with label northeast. Show all posts

Saturday, 14 July 2012

My experiment with Social Service

When I put down my papers from a satisfying 33 years of service and having met all the family responsibilities, I had planned that I will now spent my resting years in social service. One thing was sure , I did not want to work for money. My search lasted for 5 years. During this time I was looking for the work which I enjoyed so that I can give justice to the work as well as satisfy myself.

Then I shifted to Pune. when my search was still going on I used to answer the advertisements which called for Accounts assistance. I got a job in response which lasted 24 hours. It was because one who offered me a job of Rs.20000/- wanted the return of money from day one. He wanted me to be an expert on his business from day one which to me was just impossible. In the evening he briefed me about his expectations and every thing that a business man expects from his employee. Next day I sent him a text message telling I am not interested in his job. He then pleaded that I should give it another thought and all that. But from my rich experience I was determined that I simply cannot work for money because I can not tolerate employer's money minded attitude.

I wanted to work for free and do the work of my choice and landed in North East. I made myself useful to them due to my sincerity, motivation and hard work. I did not want Honorarium too because it again meant binding and commitments. I wanted to be committed without any strings.

Today I find that the NGO I work for are very happy and satisfied with my work at the same time are respectful to me. I get enough pension to sustatin my small family back in Pune. I carry Rs.1000/- with me and return with the same amount back in Pune with great amount of satisfaction that I have done something for those who are working with a cause. Because they take care of my journey cost, my fooding and stay. And still they want me with them for a longer time.

This feeling that some one who are doing a National Cause are happy with your work and  need you more and more is something which money cannot buy.

I think those who have retired from jobs and have completed their family obligation if devote some time for the social cause without any expectation in return in the form of money will find that this work is giving them immense satisfaction which they never had during the life time.

people ask me since you are doing it for 4 years how much you get in return? I just smile and say I get which I never got during my life time.

I meet people who after retirement are dong some audit work or some part-time job to keep them busy and also to earn some extramoney, I find them not very happy and content as I feel myself.

when you work for money you make yourself available for money and then you can get some words in bad taste when your work is not upto the mark, but when you work without any expectation of money you are more free to work and then your work gets the quality.

So friends just give it a thought.

Thursday, 3 December 2009

ईशान्य भारत- मतांच्या राजकारणाचा बळी

१९५० मध्ये संसदेमध्ये घुसखोरीचा विषय विचारार्थ घेण्यात आला. या प्रश्नाची गंभीरता तत्कालीन गृहमंत्री सरदार वल्लभभाई पटेल यांना जाणवली होती. शिस्तबद्ध लोकशाही वर प्रगाढ विश्वास असणारे, राष्ट्राच्या उभारणीची क्षमता असणारे व दूरदृष्टी असणारे ते एक महान व्यक्तित्व होते. त्यांनी अविलंब कृती करून इमिग्रेशन एक्ट(एक्स्पलशन फ्रॉम आसाम) मजूर करून घेतला. पण लगेचच म्हणजे डिसेंबर १९५० मध्ये त्यांच्या निधनानंतर या कायद्याच्या संबंधात अनेक फाटे फोडण्यात आले आणि हा कायदा एक मृत दस्तावेज बनून राहिला आणि शेवटी १९५७ मध्ये तो रद्द करण्यात आला. आसाम चे हितसंबंध जपण्याच्या दृष्टीने तसेच देशाच्या सुरक्षिततेच्या दृष्टीने उचलेल्या पावलामध्ये आलेला हा पहिला कोलदांडा होता.

परिणामस्वरुप पूर्व पाकिस्तानातून घुसखोरी ही चालू राहिली. देशाची सुरक्षितता कुठल्या थरापर्यंत संकटात आली हे या एकाच वस्तुस्थिती वरून लक्षात येईल की जेव्हा चीन ने १९६२ मध्ये भारतावर आक्रमण केले तेव्हा बहुतांश घुसखोर लोकांनी त्यावेळी पाकिस्तान चा ध्वज फडकवला. या घटनेमुळे प्रिव्हेंशन ऑफ इनफिल्ट्रेशन या नावाने एक योजना तयार करण्यात आली. या योजनेत ट्रीब्युनल द्वारे नैशनल रजिस्टर ऑफ सिटीझन्स, १९५१ च्या आधारे घुसखोरांना हुडकून काढण्याची व्यवस्था होती. हि योजना तत्कालीन मुख्यमंत्री श्री बि. पी. छलिया यानी सक्षम पणे अंमलात आणली. १९६४ ते १९७० या काळात २,४०,००० घुसखोर शोधून काढण्यात आले. तसेच अजून २०८०० घुसखोरांना १९६७ ते १९७० दरम्यान हुडकून काढण्यात आले. पण दुर्दैवाने नंतर कोत्या राजकीय वृत्तीचा खेळ सुरु झाला. श्री फकरुद्दिन अली अहमद यांच्या नेत्रुत्वाकाली आमदारांच्या एका गटाने असा प्रसार सुरू केला की अशा कृती ने काँग्रेस पक्ष आसाम मध्ये च नव्हे तर संपुर्ण भारत्तात मुस्लीम वोटांपासून वंचित होईल. आणि शेवटी वोट बैंक राजकारणाचा विजय झाला. प्रिव्हेंशन ऑफ इंफिलट्रेशन योजना सोडून देण्यात आली आणि ट्रिब्यूनल बरखास्त करण्यात आले. हि कृती म्हणजे घुसखोरी समर्थकांचा विजय होता.

२४-२६ आक्टोबर १९७८ रोजी उटकंमंड येथे मुख्य निवडणुक अधिकाऱ्यांच्या बैठकीत मुख्य निर्वाचन आयुक्त श्री एस. एल शकधर यांनी खालील विधान केले होते.

१९६१ च्या तुलनेत १९७१ मध्ये आसामच्या लोकसंख्येत ३४.९८% वाढ झाली असून या वाढीचे मुख्य कारण शेजारी देशातून होणारी घुसखोरी आहे. ही घुसखोरी जर अशीच होत राहिली तर १९९१ मध्ये ही वाढ १९६१ च्या तुलनेत १००% च्या वर होईल आणि परदेशीय नागरिकांचे प्रमाण हे स्थानीय लोकांच्या तुलेनेत खुप मोठे राहील. यातून मार्ग काढण्यासाठी मुख्य निवडणुक आतुक्तांनी भारत सरकारकडे अशी शिफारस केली की या घुसखोरांची निश्चिती करण्यासाठी भारतीय रहिवाशांना ओळख पत्रे देण्यात यावीत पण या शिफारसीकडे दुर्लक्ष करण्यात आले आणि आसामी जनतेच्या असंतोषात भर पडली.

मार्च १९७९ मध्ये मंगलडोई लोकसभा मतदारसंघात पोटनिवडणुकीच्या वेळी मुख्य निवडणुक आयुक्तांनी राज्य सरकारला या मतदार संघाची मतदार संघाची यादी दुरुस्त करण्याचे आदेश दिले. ट्रिब्यूनल ला या मतदार संघात ४५००० घुसखोर आढळले होते. ही वस्तुस्थिती उघड झाल्याने आसामची जनता संतापली. त्यांच्या मते जर एकाच मतदार संघात जर इतके घुसखोर आढळले आहेत तर संपूर्ण आसामात ही संख्या लाखोंच्या घरात जाईल. या सर्वावर कळस म्हणजे सत्तेत असलेल्या घुसखोर समर्थकांनी तत्कालीन बोर्बोरा मंत्रिमंडळ पाडले. त्यावेळी केंद्रात असलेल्या मोरारजी देसाई सरकारने देखिल या बाबत काहीच कृती केली नाही. परदेशीय नागरिक देशातच राहिले आणि मतदार यादीत देखिल कायम राहिले.

सप्टेंबर १९७९ मध्ये गोलप बोर्बोरांचे मंत्रिमंडळ गडगडले. त्यानंतर लगेचच आसाम मध्ये राष्ट्रपती राजवट लागू झाली. आणि १९७९ या मतदार यादीनुसार लोकसभा निवडणुका घेण्यात आल्या. या सर्वांचा परिणाम म्हणजे आसामी जनतेत असंतोषाची ठिणगी पडून आंदोलनाची सुरुवात झाली.

जानेवारी १९८० मध्ये इंदिरा गांधी सरकारसोबत ऑल आसाम स्टुडंटस युनियन च्या वाटाघाटी फसल्या आणि आसामध्ये हिंसा, अत्याचार आणि दंगलीच्या हिंसक पर्वाला सुरुवात झाली. तेलाची वाहतूक बंद करण्यात आली रेल्वे लाइन उखडण्यात आल्या रेल्वे पुलांना उध्वस्त करण्यात आले, अपहरण आणि हिंसेला उत आला. १९८३ चे निल्ली व गोहपुर मधील कुप्रसिद्ध हत्याकांड देखील याच दरम्यान झाले.

या दरम्यान देखिल केंद्र सरकार आपले कोते व्होट बैंक राजकारण सोडण्यास नाखुष होते. आणि बेकायदेशीर नागरिकांना कायदेशीर संरक्षण देण्याची केविलवाणी धडपड करतानाच दिसत होते. १९८३ मध्ये दि इल्लिगल (डिटरमिनेशन बाय ट्रिब्युनल) कायदा पास करण्यात आला. हा कायदा अशा प्रकारे करण्यात आला की त्याद्वारे घुसखोरांना हुडकून काढणे व त्यांची परत मायदेशी पाठवणी करणे अतिशय कठिण झाले.

साभार - श्री जगमोहन यांचे नॉर्थ ईष्ट त्रैमासीक मधील लेखावरुन

ईशान्य भारत-राजकीय उपेक्षेचा अतिरे

स्वातत्र्यप्राप्ती पासुन आजपर्यंत ईशान्य भारत राजकीय उपेक्षेचा गंभीर सामना करतांना दिसतो. वास्तविक राजकीय पुढाऱ्यानी सर्वप्रथम ज्या प्रदेशाच्या विकासाची व संरक्षणाची त्याच्या भौगोलिक व परराष्ट्रीय सिमेचा विळखा लक्षात घेउन योजना आखावयास पाहिजे होती त्या प्रदेशाला दुर्दैवाने सर्वाधिक उपेक्षित ठेवले गेले. हिंदी चीनी भाई भाई चे स्वप्न पाहणारे पंतप्रधान प नेहरु व संरक्षण मंत्री क्रुष्ण मेनन या दोघांनी अरुणाचल प्रदेश( तेंव्हाचा नेफा) व चीन यांमधील शेकडो मैल लांबीच्या चीन बरोबरच्या आंतरराष्ट्रीय सिमा रेषेला मोकळे सोडून दिले. १९६२ मध्ये चिनच्या सैन्याच्या आगमनाची चाहुल लागलेल्या आसामच्या जनतेने दिल्लीस सैन्याच्या मदतीची विचारणा केली असता सैन्यास कुच करण्याचे आदेश देण्याऐवजी पं. नेहरुंनी आकाशवाणीवरून दिलेल्या संदेशात ' My heart goes with the people of Assam' हे वाक्य उच्चारले व तापलेले शिसे ओतल्या प्रमाणे तेथिल जनतेच्या ते कानात शिरले. चीनच्या आक्रमणाच्या कालावधीतील कटू स्म्रुती आसाम अजुनही विसरू शकलेला नाही.

सुरुवातीला तर ब्रम्हपुत्रेवर पुल बांधायचा असो वा गुवाहाटीला ब्रॉड गेज रेल्वे लाईन टाकायची असो, आसामात प्राप्त झालेल्या खनिजतेलाच्या रिफायनरीचा प्रश्न असो वा गुवाहाटीतील विद्यापीठाचा प्रश्न असो - आंदोलन केल्याशिवाय आसामच्या पदरात काहिच पडले नाही. या अत्यंत दुर्गम असलेल्या डोंगराळ प्रदेशातील वाहतुकीच्या द्रुष्टिने महत्त्वाचे राष्ट्रीय महामार्ग, व लोहमार्ग बनविण्याचा विचार देखील करायला केंद्र सरकारला ६० वर्षे जाउ द्यावी लागली. बेरोअजगारीला आळा घालण्यासाठी या भागात औद्योगीक विकास होणे आवष्यक होते. बाकी राज्यांच्या तुलनेत हा विकास एक शतांश देखील झाल्याए आढळत नाही.

सुव्यवस्थीत षडयंत्र बनवून या प्रदेशातील मैदानी भागात फार पूर्विपासून चाललेली घुसखोरी थांबविणे अत्यंत गरजेचे होते. स्वातंत्र्य प्राप्तीनंतर लगेचच उपाययोजना केली असती तर आज भस्मासुराप्रमाणे भेडसावणारी ही बांगला देशी घुसखोरांची समस्या अस्तित्वात राहीली नसती. त्याचप्रमाणे डोंगराळ प्रदेशात पद्धतशिर पणे चाललेले मतांतरण कायद्याने बंद करणे अत्यंत आवश्यक होते. म. गांधीनी देखील ख्रिश्चन मिशनऱ्यांना या देशात बंदी घालण्याचा विचार व्यक्त केला होता. घुसखोरी व मतांतरण यांच्या दुर्गामी परिणामांचा विचार न करता तत्कालीन लाभासाठी अल्पसंख्यांकाच्या एकगठ्ठा मतांवर डोळा ठेउन त्या ला उत्तेजन देण्याचे क्षुद्र धोरण तत्कालीन सरकारने राबविले. परिणाम स्वरुप संपुर्ण ईशान्य भारत आज फुटीरतेच्या आगीत होरपळतांना दिसतो आहे.

एकात्मता निर्माण करण्याच्या द्रुष्टीने अत्यंत आवश्यक असलेल्या समान राष्ट्रभाषेचे सुत्र लागू करण्याऐवजी त्याकडे दुर्लक्ष केले. अरुणाचल प्रदेशाचा अपवाद वगळला तर या भागांत हिंदीचा प्रचारदेखील फार झाला नाही. सीमांच्या रक्षणासाठी व अंतर्गत सुरक्षेसाठी सैन्याद्वारे मागणी केलेल्या आर्थिक योजनांना मंजुरी तर दिली नाहीच उलटपक्षी अतिरेक्यांचा बिमोड करण्याऐवजी बोटचेपे धोरण स्वीकारले. त्यामुळे वर्षानुवर्षे या भागातील सैनिक 'हात बांधलेल्या' अवस्थेत जणू 'बळीचे बकरे' बनून मारले गेले.

ईशान्य भारतातील सामाजिक, सांस्कृतीक संस्था, प्रशासकिय यंत्रणा व राजकिय निर्णय या तिन्हिमध्य सुयोग्य समन्वय न साधल्याने कोणत्याही निर्णयाची कार्यवाही तेथे होताना दिसली नाही.

आज ईशान्य भारत वाचविणे म्हणजे उद्याच्या भारताचे 'स्वराज्य' वाचवणे आहे. आणि या साठी जनजाग्रुती होणे गरजेचे आहे.

Monday, 3 August 2009

सप्त भगिनी व प्रसार माध्यमे

प्रसार माध्यमानी या पुर्वान्चलाबद्दल परिपूर्ण जागरण करणे अतिशय गरजेचे आहे आज सर्व प्रसार माध्यमे पूर्वांचलातील फक्त दुर्घतनान्चिच माहिती उर्वरित भारतात पोचवतात पण त्याच बरोबर त्या घटनांची कारण मीमांसा करून त्यावरील उपायांबद्दल उर्वरित भारतियाँ मधे जन जागृति करणे देखिल तितकेच अगत्याचे आहे। या भागातील अनेक शहरांची नावे सामान्य भारतीयाला परदेशी वाटतात ही वस्तुस्थिति आहे । येथील भाषा , संस्कृति ,परम्परा , वेशभूषा , खानपान , आचार विचार यांच्या विविधतेची माहिती जन सामान्यां पर्यंत पोचवून ते या भागाकडे आकर्षित होतील या दृष्टीने प्रयत्न करणे हे देखिल प्रसार माध्यमानी आपल्या कर्तव्याचा एक भाग म्हणुन पार पाडले पाहिजे। काश्मीर पेक्षाही निसर्ग रम्य असलेल्या या प्रदेशाकडे उर्वरित भारतीय प्रवाश्याना आकर्षित करण्याच्या दृष्टीने प्रसार माध्यमे मोलाची कामगिरी बजाऊ शकतात। येथील निसर्ग रम्य येथील महापुरुष व त्यानी इंग्रजांशी केलेल्या प्रतिकाराबद्दल फार थोडी माहिती उर्वरित भारतियाना आहे ही खंत देखिल येथील लोकांमधे आहे। याबाबत देखिल प्रसारमाध्यमे पुढाकार घेऊ शकतात।

Friday, 19 June 2009

मेघालय कृष्ण मेघांच्या छायेत

पहिला ख्रिश्चन मिशनरी मेघालयाच्या पहाडातून वणवण भटकला त्याला दोन शतके पूर्ण होतील इतक या भागातील त्यांच काम जून आहे बंगालच्या सेरामपुर मिशनचा एक पादरी रेव्ह पाल याने १८१० ते १८१३ या कालात हां सम्बन्ध प्रदेश नीट अभ्यासला लिपिची उणीव लक्षात घेउन १८१३ मधेच त्यानी खासी भाषेला रोमन लिपि देण्याची कल्पना अमलात आणली अवघ्या १०-१५ वर्षात बायबल आणि न्यू टेस्टामेंट या ख्रिस्ती धर्मं ग्रंथाचा खासित अनुवाद ही करून घेतला

१८४१ मधे मेघालयात आलेला एक वेल्श मिशनरी थॉमस जोन्स याच्याकडे त्या वेळच्या ब्रिटिश सत्ताधार्यानी संपूर्ण चेरापूंजी जिल्ह्यात ख्रिस्ती मिशनरी शाला उघडण्याची कामगिरी सोपविली होती

याच कालात खासी नेता उ लाइ थांट याने स्वतः बंगाली भाषा शिकून आपल्या बांधवाना बंगाली लिहिण्या वाचण्यास शिकवायला सुरुवात केली होती । पण जोन्स च्या हाती शिक्षण खात एकवटल्यावर उ लाइ थांट च्या शाला बंद पडल्या मिशनर्यानि शाला काढताच सत्ताधारी ब्रिटीशानी सर्व विध्यार्थ्याना शालेत पाठवन पालकन्वर बंधनकारक केले। त्यातूनच ख्रिस्तिकरना च्या प्रक्रियेला नवी गति मिळाली

खासी जीवनशैली

मात्रुसत्ताक कुटुंब पद्धति ही खासी जीवन शैलीची खासियत खासी मूल आपल्या नावा माग आईच नाव लावतात सामान्यतः लग्न झाल्यावर नवर्यान आपल्या बायकोच्या घरी रहायला जाण्याची पद्धत आहे पुरुषाच्या तुलनेत स्त्री अधिक श्रेष्ठ अशा कल्पनेत रुजलेल्या या मत्रुसत्ताक पद्धतीत संपत्तीच्या वारसा बद्दल ही काही संकेत रुढ़ झालेले दिसतात खासी घरातल्या सर्वात लहान मुलीला "खातदुह" म्हणतात । सामान्यतः आईची संपत्ति या कनिष्ट कन्यकेला मिळते अर्थात भावंडा पैकी अन्य कोणी अधिक गरजवंत असेल तर त्या मात्रु सम्पत्तितला वाटा त्यानाही देण धाकट्या मुलीवर बंधन कारक मानल गेल आहे एकाच मातुल घरान्यातल्या व्यक्ति एकाच आडनाव लावतात खासी भाषेत मातुल घरान्याला "कुर" अस म्हणतात । या एका कुराच परम्परागत निवासी घर पिध्यान पिढ्या जपल जात

खासी धर्मं , खासी उपासना पद्धति ही हिंदू धर्माची लहान बहिण आहे अस व्यापक ख्रिस्तिकरनाशि दोन हात करण्याचा चंग बांधलेल्या सेंग खासी चलवलिच्या लोकांचे म्हनने आहे

मेघलायातिल रहिवासी

खासी किंवा गारो आणि जयंतिया काय सगल्यान्चेच इंग्रजी उच्चार अगदी अधर अस्पष्ट। खासी भाषेसाठी रोमन लिपि वापरतात त्यामुले अर्थ जरी नाही समजला तरी निदान रोमन स्पेलिंग वरून आपण उच्चार तरी करू शकू अशी माझी भोली समजूत होती पण उच्चारनाच्या फ्रंट वर विकेट जावी असे एकापेक्षा एक कठिन खासी शब्द आहेत उमंगोट आणि उमस्यु ही नद्यांची नावे काय किंवा उम्सोसुम हे शिलांग शहराच्या एक भागाचे नाव काय सारच दुर्बोध इथली नवे त्याहून ताण ही नावे ऐकल्यावर आपण भारतात आहोत की एखाद्या दक्षिण आशियाई देशात असा संभ्रम पडावा खासी नावे आपल्याला वेगळी काहीशी विचित्र वाटण स्वाभाविक आहे कारण मोन-ख्मेर या भाषा परिवारातली ही खासी आहे अस सांगतात की थाईलैंड आणि कम्बोडिया तील भाषांशी खासी भाषा मिलती जुलती आहे

Friday, 12 June 2009

मेघालय एक राज्य

२१ फरवरी १९७२ हां मेघालया चा जन्मदिवस अविभक्त आसामच्या बांगला देशाला लागुन असलेल्या दक्शिनेत्ल्या तीन जिल्ह्याना राजधानी शिलांग सह वेगळ काढून मेघालय हे नव राज्य निर्माण केल गेल इंदिरा गाँधी स्वतः या नव्या राज्याच्या निर्मीतीच्या सोहोळ्यला हजर होत्या विवेकशून्य राजकारण आणि हिंसा हे दोन पापग्रह पुर्वान्च्लात्ल्या पत्रिकेत असावेत

मेघालयात घुस्खोरिची समस्या नाही याला कारण इथली भौगोलिक परिस्थिति सुमारे ४०० किलोमीटर लांबीची मेघालयाची दक्षिण सीमा बांगला देशाला लागुन आहे तरी ती ओलांडून भारतात येणे अवघड आहे हां सगळा प्रदेश अतिशय दुर्गम आहे हे या मागचे कारण । चेरापूंजी ला गेलो असताना पठाराच्या टोकाला दूर खोल दरीत आम्हाला बांगला देश दिसत होता कातिव प्रस्तरान्च्या महाकाय रांगानी ही नैसर्गिक फालनीच घडवून आणली आहे इतकी अवघड की गिर्यारोहण करून सुद्धा बांगला देशी घुस्खोराना येता येऊ नये

मेघलायाची सफर

१९/४/२००९ ला पुणे ते मुंबई बस तिथून अमरावती रेलवे मग परत बस ने नागपुर ला २३ ला पोचलो तिथून मग २४/४/२००९ ला जेट लाईट विमानाने हावडा येथे संध्याकाळी ६ ला पोचलो । दुसर्या दिवशी सकाळी ६ च्या विमानाने गोहाटी ला ८ वाजता पोहचून टैक्सी ने ११ वाजता शिलांग ला पोहचलो

शिलांग शहर म्हणजे नानाविध रंगांची मुक्त उधलन आहे हैप्पी वैली ओलांडून आपण शहराच्या वेशीवर येतो नि मग
डोंगर दर्यांच्या कड़े खांद्यावर विसाव्लेल अवघ शिलांग शहर हिंदस्तोवर आपण आनंदाच्या खोर्यातच असतो।

डोळे नीवतील अशा कंच हिरव्या घन राईचा कैनवास सगळ्या शहराला लाभलाय. त्यात निळ्या, तपकिरी नि ताम्बड्या रंगांची उतरती छप्पर मिरवनार्या घरांच्या रांगा म्हणजे नुसती रंगपंचमी ।

अडीच लाखाच्या आसपास शिलांग ची लोकवस्ती असून ८० टक्के साक्षरता असलेले हे शहर भारताच्या ६० टक्के साक्षर्तेच्या कितीतरी पुढे आहे । मेघालयाच्या राज्धानिच हे शहर देशातील सर्वाधिक पावसाचा हां चिमुकला प्रांत इथे वर्षातले ८ महीने पाउस । उन्हाल्यातिल कमाल तापमान २३ डिग्री

Monday, 30 March 2009

घुसखोरीचे मार्ग व प्रकार

दररोज चालणारी घूसखोरी ही गटा गटाने होत असते। कधी हे गट ५० ते ६० इतक्या छोट्या संख्येत असतात तर मोठयात मोठा गट २०० प्रर्यंत ही असतो। बांगलादेशात व भारतात दोन्ही ठिकाणी यांची दलाली करणारे एजेंट्स असतात। घुस्खोराना भारतात शीर्न्यापुर्वी उड़िया , बंगाली (शुद्ध ), असमिया , हिन्दी भाषा शिकवण्याची केंद्रेही बांगालादेशाच्या सीमेवर या दलालानी निर्माण केली आहेत।

आज आसाम व त्रिपुरा च्या एकुण १३ जिल्ह्यांमध्ये ५०% पेक्षा अधिक लोकसंख्या बांगालादेशिंची झालेली आहे। सर्व भारतात घुसून बसलेल्या सुमारे दीड कोटींच्या आसपास असलेल्या बांगलादेशिंचा आपल्या देशावर पडणारा आर्थिक बोजा हां आणखी एक स्वतंत्र परिणाम आहे। त्याची गंभीर दखल घेणे गरजेचे आहे।

Saturday, 28 March 2009

घुस्खोरिची कारणे

बांगालादेशाची लोकसंख्या झपाट्याने वाढत आहे। या शतका अखेरीस ती २० कोटि पर्यंत जाण्याची शक्यता आहे। इतक्या लोकाना तेथे रहाणेच शक्य नाही । या शिवाय बांगलादेश जेंव्हा पूर्व पाकिस्तान होता तेंव्हा पश्चिम पाकिस्तान ने त्यांचे शोषण करून त्यांची अवस्था बिकट केली होती। भारत-बांग्लादेशामध्ये असलेली मैदानी सीमा २५०० मैल असून तेथे कसलेही बंधन व कुंपण नाही। त्यामुले घुस्खोरीवर नियंत्रण नाही। आपल्या देशातील विचीत्र कायदे देखिल घुस्खोरीला उत्तेजन देतात। उदा घुसखोर सिद्ध झाल्यास त्यास कायद्याने फार कमी शिक्षा आहे। कधी कधी तर ते साध्या जामिनावर ही सुटतात । हां कायदा अनेक वेळा घूसखोरी निदर्शनास आणून देणार्या व्यक्तिलाच अड़चणित आणतो। तसेच विदेशातून येणारा वारेमाप पैसा वापरून, आसाममधील जमीनी बलकाऊन तेथे घुस्खोराना वसवले जाते.

घुसखोरिची पार्श्वभूमी

आसामचे हे मैदानी क्षेत्र मुस्लिम बहुसंख्याक बनवण्याची 'दार-उल-इस्लाम ' ची योजना गेली ९३ वर्षे मुस्लिम नेत्यांद्वारे राबवली जात आहे। १९०६ साली ढाक्याचा नवाब सलिमुल्ला खान याने तत्कालिन भारतातील प्रमुख मुसलमान नेत्यांची बैठक बोलाऊन आसाम मधे मोठ्या प्रमाणावर मुसलमानानी जाउन स्थाईक होण्यासाठी उत्तेजन देण्याचे आवाहन केले। महम्मद अली जीना ची देखिल आसामला पूर्व पाकिस्तानात समाविष्ठ करून घेण्याची तीव्र इच्छा होती , पण ती पूर्ण न झाल्याने त्यानी आपला स्वीय सचिव मोईन उल हक़ चौधरी यास म्हटले होते , 'अजुन दहाच वर्षे थाम्ब। मी माझ्या स्वताहाच्या हाताने चांदीच्या तबकातून तुला आसामची भेट देऊ करीन।' त्यानंतर पाकिस्तानचे माजी पंतप्रधान जुल्फिकार अली भुट्टो यांनी १९६८ मधे लिहिलेल्या 'मिथ ऑफ़ इन्देपेंदेंस' या पुस्तकात ते म्हणतात , 'काश्मीर हे भारत व पाकिस्तान यांच्यामध्ये तणाव निर्माण करणारे एकच कारण नसून पूर्व पाकिस्तानाला (आताच्या बांगला देशाला ) लागुन असलेल्या भारतीय जिल्ह्यांचे कारणही तितकेच महत्वाचे आहे'

बांगलादेशी मुसलमानांची घूसखोरी

पुर्वान्चालातील सात राज्यांपैकी बरोबर मध्यभागी असलेला आसाम व बांगलादेशास लागून असलेला त्रिपुरा ही राज्ये बहुतांशी मैदानी राज्ये आहेत। निम्मा त्रिपुरा डोगरालही आहे पण तो भाग मिझोराम व बांगलादेशाच्या चकमाननि व्यापलेल्या चिटगांग हिल्सट्रैकला लागून आहे

प्रामुख्याने मैदानी असलेल्या या दोन्ही प्रदेशान्मधे घुस्खोरीने अक्राळ विक्राळ स्वरुप धारण केल्याचे दिसते । २ कोटि २६ लाख लोकसंख्या असलेल्या आसाम मध्ये आजमितीस ७५ लाख बंगलादेशी मुसलमान घुसलेले आहेत। तर ३० लाख लोकसंख्या असलेल्या त्रिपुरा मध्ये १० लाख बांगलादेशी घुसलेले दिसते.

Thursday, 26 March 2009

ईशान्य भारत

सुनील देवधर यांचे मनोगत

ईशान्य भारतातील "सेव्हन सिस्टर्स " म्हणुन परिचीत असलेली राज्ये आज भारतातील सर्वाधिक संवेदनाक्षम व अशांत मानली जात आहेत । अरुणाचल प्रदेशाचा एक अपवाद सोडला तर फूटीर्तेच्या ज्वालामधुन उफाललेल्या दहशत वादाने नागालैंड , मणिपुर , मिजोराम, त्रिपुरा , मेघालय व असम या राज्यामधे सामान्य जनजीवन उध्वस्त करूँ टाकलेले दिसते । कुक्की-नागा, बोडो- सावताल इत्यादी जनजातीमधील अंतर्गत संघर्ष ही मोठ्या प्रमाणात चालू असल्याच्या बातम्या आपण इकडे ऐकतो। स्वातंत्र्य मिळून ६२ वर्षे पूर्ण झाल्यावर ही आपल्या भारतातला हा एकमेव भाग असा आहे की जेथे गेली अनेक वर्षे सातत्याने १५ अगस्त व २६ जानेवारी ह्या दोन राष्ट्रीय सनान्च्या दिवशी बंद चे आवाहन केले जाते व तो यशस्वी करण्यासाठी अतिरेकी प्रयत्नशील असतात।

ही फूटिरता निर्माण करणारी कारणे कोणती आहेत हे समजने सर्वप्रथम आवश्यक आहे

फुटिरते ची कारणे

१) संपर्काचा अभाव २) उर्वरित भारत व पूर्वांचल यांमधील दुरावा ३) पुर्वान्चालातिल अंतर्गत संपर्काचा अभाव.

या विषयावर त्यांचे अधिक समालोचन मी देत राहीन